Kal ile başlayan 7 harfli kelimeler

Başında kal olan 7 harfli 39 kelime var. Kal ile başlayan kelimeler listesini scrabble oyununda ya da Türkçe ile ilgili araştırmalarınızda kullanabilirsiniz. Ayrıca İçinde kal olan kelimeler listesine ya da sonu kal ile biten kelimeler listesine gözatmak isteyebilirsiniz.

Karmaşık harflerden başında kal bulunan kelimeleri bulmak için Kelime Bulma Makinesi'ni kullanabilirsiniz.

Harf Sayısına Göre Kelimeler

A K L Harfleri İle Yazılabilecek Bazı Kelimeler

3 Harfli Kelimeler

KAL, LAK

2 Harfli Kelimeler

AK, AL, LA

Daha kapsamlı sonuç için lütfen kelime bulma makinesini kullanın.

Bazı kelimelerin anlamları (Kaynak : TDK)

KALKMAK

1. [nsz] Gitmek üzere yerinden ayrılmak
   • "Niye kalktınız, biraz daha otursaydınız."
2. [-den] Oturma durumundan dik duruma gelmek, doğrulmak
   • "Annem yerinden kalktı, yanıma geldi, bir kolunu uzatarak omzuna doladı." (Halit Ziya Uşaklıgil)
3. [-den] Uyanarak yataktan ayrılmak
   • "İstemeye istemeye, altüst olmuş yataktan kalktım." (Ömer Seyfettin)
4. Yukarı doğru yükselmek
   • "Terazinin bir gözü inince öbürü kalkar."
5. Taşıtlar yola çıkmak
   • "Tren saat onda kalktı."
6. [-den] Uçmak, havalanmak
   • "Uçak pistten kalktı."
7. Yerinden ayrılıp yol almaya başlamak
   • "Çıkın arabaya, kalkacak şimdi, kalacaksınız buracıkta!" (Osman Cemal Kaygılı)
8. [-e] Hayvan iki art ayağı üzerinde dik durum almak
   • "At, art ayakları üzerine kalktı."
9. Kabarmak, ayrılmak
   • "Masanın kaplaması kalktı."
10. Derlenip götürülmek
    • "Ne zaman kalkacağını, nereye gömüleceğini bilmek, bildirmek mümkün değil." (Memduh Şevket Esendal)
11. Hasta iyileşerek gezecek duruma gelmek
    • "Hasta bir haftaya kadar kalkar."
12. Varlığı, hayatı son bulmak
    • "Halifelik kalktı."
13. [-den] Yok olmak, artık bulunmamak
    • "Ortalıktan kar kalkınca..."
14. [-e] Girişmek, başlamak, davranmak, yeltenmek
    • "Gözlüklerini takmadan okumaya kalktı." (Necati Cumalı)
15. Geçerli olmamak, geçerliğini yitirmek, geçmez olmak
    • "Yasanın bu maddesi kalktı."
16. Uygulanmaz olmak
    • "Sıkıyönetim kalktı."
17. Güncelliğini yitirmek
    • "Bu âdet çoktan kalktı."
18. [-e] Bir durumdan başka bir duruma geçmek
    • "Dörtnala kalkmak."
    • "Tırısa kalkmak."
19. [-den] Başka yere gitmek, taşınmak
    • "O yıl, çok geçmeden piyade taburu bizim ilçeden başka ilçeye kalktı." (Necati Cumalı)
20. [-e] Ayakta beklemek
    • "Mektepte cezaya kalkmış gibi duruyorsun." (Falih Rıfkı Atay)

KALÇALI

1. [sıfat] Kalçası geniş olan

KALAYCI

1. [isim] Kap kalaylayan kimse
2. [sıfat] Üstünkörü iş yapan, sahtekâr

KALHANE

Kelime Kökeni : Türkçe

1. [isim] Kal (I) işi yapılan yer

KALITÇI

1. [isim] Bir kalıttan yasalar gereğince yararlanan kimse, mirasçı, vâris

KALINCA

1. [sıfat] Kalına yakın
   • "Ellerinin parmakları hem uzun hem kalınca idi." (Sait Faik Abasıyanık)

KALİPSO

Kelime Kökeni : Fransızca

1. [isim] Jamaika'dan yayılmış iki zamanlı bir dans
2. Bu dansın müziği

KALAFAT

Kelime Kökeni : Rumca

1. [isim] Geminin kaplama tahtaları arasını üstüpü ile doldurup ziftleyerek su geçirmez duruma getirme işi
   • "Kalafatın tokmak gürültüsü ve denize uzayan zift kokusu arasından yol aldım ve tenha yollara saptım." (Halikarnas Balıkçısı)
2. Aşağısı dar, yukarısı geniş bir çeşit yeniçeri başlığı
3. Osmanlı İmparatorluğu'nda vezir veya yüksek mevkide devlet adamlarının giydikleri bir başlık
4. Onarma, tamir etme

KALINMA

1. [isim] Kalınmak işi veya durumu

KALIPÇI

1. [isim] Kalıp yapan veya satan kimse
2. Görevi herhangi bir şeyi kalıba vurmak olan kimse
3. Beton kalıplarını yapan kimse

KALIPLI

1. [sıfat] Kalıplanmış olan
2. Düzgün, biçimli
   • "Hüseyin Efendi, ütülü pantolonu, kalıplı fesi, yeni kravatı, temiz gömleği ve olgun konuşması ile sahiden efendiydi." (Yusuf Ziya Ortaç)
3. İri yapılı, heybetli

KALAMİN

Kelime Kökeni : Fransızca

1. [isim] Doğada az bulunan, güç işlenen, hidratlı çinko silikat
2. Havada, yüksek ısıda işlenen metal parçaların yüzeyinde oluşan oksit katmanı

KALİNOS

Kelime Kökeni : Rumca

1. [isim] Levreğe benzer bir balık

KALPTEN

...

KALIMLI

1. [sıfat] Kalıcı, yok olmayan, ölümsüz, zevalsiz, baki, payidar

KALEMLİ

...

KALİNİS

Kelime Kökeni : Rumca

1. [isim] Bir tür yağmur kuşu, su tavuğu

KALPSİZ

1. [sıfat] Acıması olmayan, katı yürekli, duygusuz, acımasız, merhametsiz

KALANLI

...

KALINTI

1. [isim] Artıp kalan şey, bakiye
2. Bir kentten veya mimarlık eserinden artakalan bölüm, yıkıntı, harabe, enkaz
   • "Efes, Bergama'nın kalıntıları, ulaştıkları uygarlığı serer gözler önüne." (Necati Cumalı)
3. İz, işaret
4. Bir toplum, kültür, uygarlık vb.nden artakalan şey
   • "Bu babacan, filozof ve hazırcevap insanlar kuşağı, tükenen bir görgü devrinin son kalıntıları gibidir." (Haldun Taner)