Kar ile başlayan 6 harfli kelimeler

Başında kar olan 6 harfli 45 kelime var. Kar ile başlayan kelimeler listesini scrabble oyununda ya da Türkçe ile ilgili araştırmalarınızda kullanabilirsiniz. Ayrıca içinde kar olan kelimeler listesine ya da sonu kar ile biten kelimeler listesine göz atmak isteyebilirsiniz.

Karmaşık harflerden başında kar bulunan kelimeleri bulmak için Kelime Bulma Makinesi'ni kullanabilirsiniz.

Harf Sayısına Göre Kelimeler

Bazı kelimelerin anlamları (Kaynak : TDK)

KARTLI

1. [sıfat] Kartı olan

KARTON

Kelime Kökeni: Fransızca carton

1. [isim] Kâğıt hamuruyla yapılan, ayrıca içinde bir veya birkaç lif tabakası bulunan kalın ve sert kâğıt
   • "Bundan sonra on beş karton kâğıdın hesapları yapılır." (Niyazi Altunya)
2. On paket sigarayı bir araya getiren ambalaj
3. Tombala oyununda çekilen numaraların işaretlendiği kart
   • "Benim karton bir türlü dolmuyor, yanımdakinin üçü kaldı, karşımdaki bir tane bekliyor." (Refik Halit Karay)
4. Kamu kurum veya kuruluşlarında imzaya sunulan evrakın yerleştirildiği ciltli büyük defter; imza kartonu
5. Seri hâlinde canlandırılan, karakterleri hayvan olan çizgi film veya çizgi roman.

KARTUK

1. [isim, ağızlardan] Büyük tarla tarağı

KARAĞI

1. [isim] Ateş karıştırmaya yarayan, eğri uçlu demir çubuk

KARAİM

Kelime Kökeni: İbranice

1. [isim] Bakınız Karay

KARALI

1. [sıfat] Karası (II) olan
2. Üzeri kalemle karalanmış

KARAFA

Kelime Kökeni: İtalyanca caraffa

1. [isim] Genellikle cam veya kristalden yapılan, uzun boyunlu, kulpsuz küçük rakı veya şarap sürahisi; karaf, karafaki
   • "Köşedeki camekânlı duvar dolabının ön sahanlığında birkaç kadeh, yarım karafa rakı, biraz pastırmalı yumurta ve biraz da turşu, uzun zamandır el sürülmeden bekliyordu." (Sabahattin Ali)

KARDEŞ

1. [isim] Aynı anne babadan doğmuş veya anne babalarından biri aynı olan çocukların birbirine göre adı; karındaş
   • "Öz kardeş. Üvey kardeş. Kız kardeş. Erkek kardeş."
2. Yaşça küçük olan çocuk
3. [ünlem] Adı bilinmeyen kimselere söylenen bir seslenme sözü
   • "Zira kardeş demişti Ahmet, kardeş diye söze başlayana kardeş denirdi ancak." (Faruk Duman)
4. [mecaz] Aralarında değer verilen ortak bir bağ bulunanlardan her biri
   • "Din kardeşi. Yol kardeşi."

KARMIK

1. [isim, ağızlardan] Çay ağzında yapılan balıkçı büğeti
2. Mersin balıklarının üremek için denizden nehirlere geçişleri sırasında avlanmalarında kullanılan ve nehir ağızlarına kurulan çok iğneli bir olta takımı

KAROÇA

Kelime Kökeni: İtalyanca carrozza

1. [isim] Atlarla çekilen, dört tekerlekli, yaylı, üstü örtülü binek arabası
   • "Gerçi beni buraya dört atlı bir saltanat karoçası içinde sallaya sallaya getirmişlerdi." (Yakup Kadri Karaosmanoğlu)

KARİNE

Kelime Kökeni: Arapça ḳarīne

1. [isim] Karışık bir iş veya sorunun anlaşılmasına, çözümlenmesine yarayan ipucu

KARİNA

Kelime Kökeni: İtalyanca carena

1. [isim, denizcilik] Gemi omurgası
2. Gemi teknesinin su içinde kalan bölümü

KARPİT

Kelime Kökeni: İngilizce carbide

1. [isim, kimya] Genellikle sanayide asetilen gazı çıkarmakta kullanılan, karbonla kalsiyum bileşiği madde (CaC2)
2. Bakınız karpit lambası
   • "Karpit yakacağız ama geceleri yola devam etmek zorunda kalırsak karpit dayanmaz." (Sebahattin Bulut)

KARBÜR

Kelime Kökeni: Fransızca carbure

1. [isim, kimya] Karbonun başka bir elementle birleşmesinden oluşan madde

KARESİ

1. [isim] Balıkesir iline bağlı ilçelerden biri

KARBON

Kelime Kökeni: Fransızca carbone

1. [isim, kimya] Atom numarası 6, atom ağırlığı 12 olan, doğada elmas, grafit gibi billurlaşmış veya maden kömürü, linyit, antrasit gibi şekilsiz olarak bulunan, canlı varlıkların aslını oluşturan ve yandıktan sonra kömür durumuna geçen element (simgesi C)

KARGİR

Kelime Kökeni: Farsça kārgīr

1. [sıfat, mimarlık] Bakınız kâgir
   • "Gayet alçak bir kârgir kaideye oturtulmuş bu tek katlı minyatür bina, mahallemizin mektebi idi." (Sâmiha Ayverdi)

KARSLI

1. [isim] Kars ilinden olan kimse

KARMAK

1. [-i] Karıştırmak, birbirine katmak
2. [nesnesiz] Toz durumundaki bir şeyi sıvı ile karıştırarak çamur veya hamur durumuna getirmek
   • "Çimento torbalarını taşıdı. Kardılar elbirliğiyle. Sonra kaldırdılar direkleri." (Fakir Baykurt)

KARKAS

Kelime Kökeni: Fransızca carcasse

1. [isim, mimarlık] Demirli betonla yapılmış yapı
   • "Fakat bu karkas yapı betonundan, harcından, demirinden, tuğlasından çalınmış; temelinden çürük gibi göründü gözüne." (Neşe Cehiz)
2. Bakınız karkas et