İçinde KEL geçen 8 harfli kelimeler

İçinde kel olan 8 harfli 27 kelime var. İçerisinde KEL bulunan kelimeler listesini scrabble oyununda ya da Türkçe araştırmalarınızda kullanabilirsiniz. Bir de başında kel olan kelimeler listesine ya da sonu kel ile biten kelimeler listesine göz atmak isteyebilirsiniz. Ayrıca şunu da deneyebilirsiniz, işlerinizi kolaylaştıracak bir kelime bulucu: Kelime bulma makinesi

Harf Sayısına Göre Kelimeler

Bazı kelimelerin anlamları (Kaynak : TDK)

KELEŞLİK

1. [isim] Keleş olma durumu

TEVEKKEL

Kelime Kökeni: Arapça tevekkel

1. [sıfat] Her şeyi oluruna bırakan
   • "Tevekkel adam."

KELEKLİK

1. [isim] Kelek olma durumu

KELALAKA

Kelime Kökeni: Fransızca quel + Arapça ʿalāḳa

1. [ünlem, argo] "İlgisi yok, ne ilgisi var" anlamlarında kullanılan bir söz

HAREKELİ

1. [sıfat] Hareke konulmuş

MÜKELLEF

Kelime Kökeni: Arapça mukellef

1. [sıfat] Bakınız yükümlü
   • "Okul sadece kafayı değil kalbi de terbiye etmekle mükelleftir." (Mehmet Kaplan)
2. Eksiksiz, özenli bir biçimde yapılmış
   • "Aralanan kapıdan girdim, mükellef fakat loş antrede Mapa kraliçesi ayakta duruyor." (Refik Halit Karay)
3. [isim, ekonomi] Vergi vermekle yükümlü olan kimse veya kuruluş

İLKELLİK

1. [isim] İlkel olma durumu; iptidailik, primitiflik

ÇÖKELMEK

1. [nesnesiz, kimya] Bir sıvının içinde erimiş olan katı bir madde bir ayıracın yardımıyla sıvı dibine çökmek; teressüp etmek
   • "Sanırsınız ki bütün kırlara, dağlara, bayırlara gümüş renginde bir galvano vurulmuş, toprağa nur yığarak çökelmiş..." (Hüseyin Rahmi Gürpınar)

SİRKELİK

1. [sıfat] Sirke yapmaya yarar
   • "Sirkelik üzüm."
2. [isim] Sirke kabı

KELİMECİ

1. [sıfat] Metin yazımında anlamdan ziyade şekle ve kelimelere önem veren
   • "Türk dilini berbat eden, Türk düşünüşünü dışı ile içi arasında hiçbir münasebet kalmayacak şekle sokan bu kelimeci edipler, divan edebiyatının nesirde üstatları sayılmıştır." (Hasan Âli Yücel)

NİKELSİZ

1. [sıfat] Birleşiminde nikel bulunmayan
2. Nikelle kaplanmamış

DİKELTME

1. [isim] Dikeltmek işi

MÜŞEKKEL

Kelime Kökeni: Arapça muşekkel

1. [sıfat, eskimiş] Biçim verilmiş
2. İri, gösterişli

KELAYNAK

1. [isim, hayvan bilimi] Leylekgillerden, yeryüzünde yalnız Birecik'te, Fırat vadisini çeviren kayalarda yaşayan, başı tüysüz, uzun gagalı bir kuş (Geronticus eremita)

DİKELMEK

1. [nesnesiz] Bakınız dikleşmek
2. Ayakta durmak
3. [-e, mecaz] Bakınız diklenmek

HEYKELLİ

1. [sıfat] Heykeli olan
   • "Geniş ve otomobil dolu caddeler, heykelli meydanlar..." (Ömer Seyfettin)

KELOĞLAN

1. [isim] Saf göründüğü hâlde zekâsı ve yiğitliğiyle amacına eren, saçsız bir masal kahramanı

HEYKELCİ

1. [isim] Heykel yapan sanatçı; heykeltıraş, yontucu
   • "Sonraki yılların ülkece ünlü bir heykelcisi, kantinde garsonluk yapardı." (Aydın Boysan)

ÇEKELEME

1. [isim] Çekelemek işi

ÇÖKELTME

1. [isim] Çökeltmek işi