İçinde EĞME geçen kelimeler

İçinde eğme olan 18 kelime var. İçerisinde EĞME bulunan kelimeler listesini scrabble oyununda ya da Türkçe araştırmalarınızda kullanabilirsiniz. Bir de başında eğme olan kelimeler listesine ya da sonu eğme ile biten kelimeler listesine göz atmak isteyebilirsiniz. Ayrıca şunu da deneyebilirsiniz, işlerinizi kolaylaştıracak bir kelime bulucu: Kelime bulma makinesi

Harf Sayısına Göre Kelimeler

12 Harfli Kelimeler

ÇEĞMELLENMEK

11 Harfli Kelimeler

ASTEĞMENLİK, ÇEĞMELLENME, DUDAKDEĞMEZ, ÜSTEĞMENLİK

9 Harfli Kelimeler

LEBDEĞMEZ, TEĞMENLİK

8 Harfli Kelimeler

ASTEĞMEN, ÜSTEĞMEN

7 Harfli Kelimeler

EĞMEÇLİ

6 Harfli Kelimeler

ÇEĞMEL, DEĞMEK, SEĞMEN, TEĞMEN

5 Harfli Kelimeler

DEĞME, EĞMEÇ, EĞMEK

4 Harfli Kelimeler

EĞME

Bazı kelimelerin anlamları (Kaynak : TDK)

ÇEĞMELLENMEK

1. [nesnesiz, ağızlardan] Yay veya çengel biçimini almak
   • "Kaşın çeğmellenmiş kirpik üstüne / Havada bulutun ağdığı gibi" (Halk türküsü)

DUDAKDEĞMEZ

1. [isim, edebiyat] Bakınız lebdeğmez

ÜSTEĞMENLİK

1. [isim] Üsteğmen olma durumu
2. Üsteğmenin rütbesi
3. Üsteğmenin görevi

ASTEĞMENLİK

1. [isim] Asteğmen olma durumu
2. Asteğmenin rütbesi
3. Asteğmenin görevi

ÇEĞMELLENME

1. [isim] Çeğmellenmek işi

TEĞMENLİK

1. [isim] Teğmen olma durumu; mülazımlık
2. Teğmenin rütbesi
3. Teğmenin görevi

LEBDEĞMEZ

1. [isim, edebiyat] Saz şiirinde b, f, m, p, v dudaksıl sesleri kullanılmadan söylenen koşma türü; dudakdeğmez
   • "Lebdeğmez ismi verilen türde ise âşıklar dudakları arasına bir iğne koyuyorlar." (Ahmet Kabaklı)

ASTEĞMEN

1. [isim, askerlik] Orduda en küçük rütbeli subay
   • "Biraz sonra bir araçla, silahlanmış dört asteğmen geldi." (Nejat Bölügiray)

ÜSTEĞMEN

1. [isim, askerlik] Orduda rütbesi teğmenle yüzbaşı arasında olan subay

EĞMEÇLİ

1. [sıfat] Eğmeci olan; kavisli, mukavves

SEĞMEN

Kelime Kökeni: Farsça segbān

1. [isim] Genellikle atlı olarak savaşa katılan, kendi içlerinde hiyerarşik bir düzen bulunan yarı askerî güvenlik gücü

ÇEĞMEL

1. [sıfat] Yay veya çengel biçiminde bükülmüş olan

TEĞMEN

1. [isim, askerlik] Orduda rütbesi asteğmenle üsteğmen arasında olan, takım komutanlığı yapan subay; mülazım

DEĞMEK

1. [-e] Aralık kalmayıncaya kadar birbirine yaklaşarak dokunmak
   • "Kapıdan bir an birbirimize değerek girdik." (Yusuf Ziya Ortaç)
2. Ulaşmak, erişmek
   • "Mektup elime değmedi. Yaşı on beşine değince..."
3. İstenilen yere düşmek; rast gelmek, isabet etmek
   • "Kurşun hedefe değdi."

EĞMEÇ

1. [isim] Bakınız kavis
2. Çay veya ırmağın kıvrım yaptığı yer

EĞMEK

1. [-i] Düz olan bir şeyi eğik duruma getirmek
   • "Ağır ağır başını eğip yere baktı ve boynunu büktü." (Yusuf Ziya Ortaç)
2. Sert bir cismi bükmek

DEĞME

1. [isim] Değmek işi

EĞME

1. [isim] Eğmek işi