İçinde BUR geçen 6 harfli kelimeler

İçinde bur olan 6 harfli 22 kelime var. İçerisinde BUR bulunan kelimeler listesini scrabble oyununda ya da Türkçe araştırmalarınızda kullanabilirsiniz. Bir de başında bur olan kelimeler listesine ya da sonu bur ile biten kelimeler listesine göz atmak isteyebilirsiniz. Ayrıca şunu da deneyebilirsiniz, işlerinizi kolaylaştıracak bir kelime bulucu: Kelime bulma makinesi

Harf Sayısına Göre Kelimeler

Bazı kelimelerin anlamları (Kaynak : TDK)

BURALI

1. [isim] Bu memleketli, bu yerin halkından olan kimse
   • "Siz buralıya benzemiyorsunuz." (Peyami Safa)

BURÇAK

1. [isim, bitki bilimi] Baklagillerden, taneleri hayvan yemi olarak kullanılan yıllık bir yem bitkisi (Vicia ervilia)
2. Bu bitkinin mercimeğe benzeyen ve genellikle hayvan yemi olarak kullanılan tanesi

ETOBUR

1. [sıfat, hayvan bilimi] Dişleri et yiyecek biçimde gelişmiş, omurgalı, memeli (hayvan); etçil, karnivor

BURASI

1. [isim] Bakınız bura
   • "Burası evin mutfağı olarak kullanılıyordu." (Ayla Kutlu)

BURHAN

Kelime Kökeni: Arapça burhān

1. [isim] Bakınız kanıt
2. [mantık] Bakınız belgit

SABURA

Kelime Kökeni: İtalyanca saburra

1. [isim, denizcilik] Gemi safrası

BURGAÇ

1. [isim, coğrafya] Beklenen hızından farklı bir biçimde ve beklenmeyen yönlerden gelen şiddetli hava akımı; türbülans

BURMAK

1. [-i] Bir şeyi iki ucundan tutup ekseni etrafında ters yönlere çevirerek bükmek
   • "Bazı sıkı zamanlarda öyle olur ki sırtımdan çıkan gömleği elimde burup sıktığım zaman, tekneden çıkmış çamaşır gibi zırıl zırıl su akar." (Reşat Nuri Güntekin)
2. Hadım etmek
3. İğdiş etmek
4. Ağza kekre tat vermek
   • "Bu ayva ağzımı burdu."
5. Mide, bağırsak sancımak

TABURE

Kelime Kökeni: Fransızca tabouret

1. [isim] Sırt ve kol dayayacak yeri olmayan iskemle; sekmen

MECBUR

Kelime Kökeni: Arapça mecbūr

1. [sıfat] Herhangi bir konuda yükümlü, bir şeyi yapmak zorunda olan; eli mahkûm
   • "Biz toprağımızdan düşmanı atmaya mecburuz." (Ruşen Eşref Ünaydın)
2. [eskimiş] Bağlı, düşkün, tutkun
   • "Ben sana mecburum, bilemezsin" (Attilâ İlhan)

BURADA

1. [zarf] Bu yerde
   • "Bir köylüden burada avlandığınızı duydum." (Halikarnas Balıkçısı)

KAMBUR

1. [isim] Bel veya göğüs kemiğinin eğrilmesi, raşitizm sonucu sırtta ve göğüste oluşan tümsek; çıkıntı, kambur zambur
2. Bazı hayvanların sırtındaki çıkıntı
   • "Bu genç bir deve idi. Semeri yoktu. Çok tüylü kamburu meydandaydı." (Ömer Seyfettin)
3. Yapı veya eşyada dışarıya doğru eğrilme
4. Bakınız ütü yastığı
5. [sıfat] Vücudunda bu tümsek bulunan (kimse)
   • "Omuzları çökmüş, kambur bir dilenciye benzetiyorum kendimi." (Ahmet Ümit)
6. [mecaz] Sıkıntı, dert

BURSLU

1. [sıfat] Herhangi bir kuruluş veya kimseden burs alan, bursu olan; bursiyer
2. [zarf] Burs alarak

NALBUR

Kelime Kökeni: Arapça naʿl + Farsça -ber

1. [isim] At nalı yapan demirci
2. Çivi, kilit, menteşe gibi yapı işlerinde kullanılan şeyleri satan kimse

BURNAZ

1. [sıfat, ağızlardan] İri ve uzun burunlu
   • "Lügat kitaplarına göre burnaz sözü büyük burunlu manasına gelirmiş, ben işitmedim." (Sermet Sami Uysal)

TAMBUR

Kelime Kökeni: Arapça ṭanbūr

1. [isim, müzik] Klasik Türk müziğinin başlıca çalgılarından biri olan, yay veya mızrapla çalınan, uzun saplı, telli çalgı
   • "Eczacı İhsan Bey'in tamburundan ağır tınlamalı birtakım sesler geliyordu." (Attilâ İlhan)

BURKUK

1. [sıfat] Burkulmuş olan
2. Hafif eğri
   • "Kahvede çayları dağıtan çocuk saat takındığı kolunu birazcık burkuk tutuyor; herkes görsün, ilk kol saatini." (Adalet Ağaoğlu)

KALBUR

Kelime Kökeni: Arapça ġirbāl

1. [isim] Tahıl ve başka iri taneli maddeleri elemek için kullanılan büyük delikli veya seyrek telli elek
   • "Ahmet, bir kalbur kucaklamış, onu indiriyordu." (Fakir Baykurt)

OBURCA

1. [zarf] Doymak bilmez bir biçimde; oburcasına
   • "Böyle kibar bir doygunlukla oturma, oburca saldır yemeklere." (Oya Baydar)

BURDUR

1. [isim] Türkiye'nin Akdeniz Bölgesi'nde yer alan illerinden biri