Bir ile biten kelimeler

Sonunda bir olan 26 kelime var. BİR ile biten kelimeler listesini inceleyerek aradığınız kelimeleri bulabilirsiniz. Türkçe araştırmalarınızda, scrabble oyununda bu kelimeleri kullanabilirsiniz. Ayrıca içinde bir olan kelimeler listesine ya da başında bir olan kelimeler listesine göz atmak isteyebilirsiniz. Ayrıca şunu da deneyebilirsiniz, işlerinizi kolaylaştıracak bir kelime bulucu: Kelime bulma makinesi

Harf Sayısına Göre Kelimeler

12 Harfli Kelimeler

DEFTERİKEBİR

11 Harfli Kelimeler

SEFİRİKEBİR

10 Harfli Kelimeler

DEVRİKEBİR, MÜTEKEBBİR, VAKFIKEBİR

9 Harfli Kelimeler

ANITKABİR, BİRDİRBİR, MÜSTEKBİR

8 Harfli Kelimeler

MÜDEBBİR, YİRMİBİR

7 Harfli Kelimeler

BİREBİR, ELLİBİR, MUHABİR

6 Harfli Kelimeler

BİNBİR, EKABİR, HİÇBİR, MÜCBİR, MUHBİR, TEDBİR, TEKBİR

5 Harfli Kelimeler

CEBİR, KABİR, KEBİR, KİBİR, TABİR

3 Harfli Kelimeler

BİR

Bazı kelimelerin anlamları (Kaynak : TDK)

DEFTERİKEBİR

Kelime Kökeni: Arapça defter + kebīr

1. [isim, ticaret] Bakınız büyük defter

SEFİRİKEBİR

Kelime Kökeni: Arapça sefīr + kebīr

1. [isim, eskimiş] Bakınız büyükelçi

MÜTEKEBBİR

Kelime Kökeni: Arapça mutekebbir

1. [sıfat, eskimiş] Bakınız kibirli

VAKFIKEBİR

1. [isim] Trabzon iline bağlı ilçelerden biri

DEVRİKEBİR

Kelime Kökeni: Arapça devr + kebīr

1. [isim, müzik] Türk müziğinde bir büyük usul

BİRDİRBİR

1. [isim] Oyuncuların birbirinin üstünden atlayarak oynadıkları bir oyun
   • "Dışarıda, çocuklar birdirbir oynamaya dalmışlardı." (Attilâ İlhan)

MÜSTEKBİR

Kelime Kökeni: Arapça müstekbir

1. [sıfat, eskimiş] Kibirlenen, kendini büyük gören (kimse)

ANITKABİR

1. [isim] Atatürk'ün mezarının bulunduğu anıtsal yapı

MÜDEBBİR

Kelime Kökeni: Arapça mudebbir

1. [sıfat, eskimiş] Bakınız tedbirli
   • "Bu kız çocuk gibi görünürmüş amma yüz yaşındaki bir ihtiyar kadar müdebbir ve ağırbaşlı imiş." (Reşat Nuri Güntekin)

YİRMİBİR

1. [isim] Eldeki kâğıtların sayı toplamının yirmi bir olmasına dayalı bir tür iskambil oyunu

BİREBİR

1. [sıfat] Etkisi kesin olan
   • "Fikrince, güya bu koku göğüs darlığına birebirmiş." (Sermet Muhtar Alus)
2. [mecaz] Tam istenildiği gibi

MUHABİR

Kelime Kökeni: Arapça muḫābir

1. [isim] Basın ve yayın organlarına haber toplayan, bildiren veya yazan kimse
   • "Ben de Tanin muhabiri olarak aynı trenle gidecektim." (Falih Rıfkı Atay)
2. Herhangi bir kuruluşun çalışmasıyla ilgili olarak merkezle başka bir ülke arasında bağlantıyı sağlayan görevli
   • "Banka muhabir üyesi."

ELLİBİR

1. [isim] Eldeki dizili kâğıtların sayısal toplamı elli bir olduğunda açılmasına ve geri kalan kâğıtların elden çıkarılmasına dayalı bir tür iskambil oyunu

HİÇBİR

1. [sıfat] Bir addan önce getirilerek o adın bildirdiği varlıktan bir tanesinin bile olmadığını anlatan bir söz
   • "Fakat o bir çift gözü hayalinden, rüyasından hiçbir şey silemedi." (Nâzım Hikmet)

EKABİR

Kelime Kökeni: Arapça ekābir

1. [isim] Büyükler, devlet büyükleri, ileri gelenler
   • "Kaymakam beyin hemen arkasında kalan ekâbiri umursamadan sıtma doktoru da kalkmıştı." (Tarık Buğra)
2. [alay yollu] Kendini beğenmiş kimse
   • "Senin gibi ekâbir bir adam bu tür haberlerin peşinde koşturmaz." (Ahmet Ümit)

BİNBİR

1. [sıfat] Pek çok, çok sayıda
   • "Gündüz sıcağında binbir çiçeğin kokusunu getiren rüzgâr geceleri soğuğu taşırdı." (Ayla Kutlu)

MUHBİR

Kelime Kökeni: Arapça muḫbir

1. [isim] Yasa dışı olan bir durumu yetkili makamlara bildiren kimse; ihbarcı
   • "Yeter ki bana kıymayın. Ömür boyu muhbiriniz olurum sizin." (Ahmet Ümit)
2. Haber ulaştırıcı, haber veren kimse
   • "Genç muhbirler bu defa Hazım Aslan'ın peşinde koşuyorlardı." (Halide Edip Adıvar)
3. Bir iş yerinde tüm olup biteni, gizli bilgileri rakiplere veya başkalarına bildiren kimse

TEDBİR

Kelime Kökeni: Arapça tedbīr

1. [isim] Bakınız önlem
2. Bir şeyin sonucu düşünülerek önceden yapılan hazırlık
   • "Amma ki töre değiştirmek çok tedbir ve çok düşünce ister." (Tarık Buğra)

TEKBİR

Kelime Kökeni: Arapça tekbīr

1. [isim, din bilimi] Müslümanlıkta Tanrı'nın büyüklüğünü, yüceliğini anmak için söylenen ve "Allahuekber" sözü ile başlayan dua

MÜCBİR

Kelime Kökeni: Arapça mucbir

1. [sıfat, eskimiş] Bakınız zorlayıcı