Amir ile başlayan kelimeler

Başında amir olan 10 kelime var. Amir ile başlayan kelimeler listesini scrabble oyununda ya da Türkçe ile ilgili araştırmalarınızda kullanabilirsiniz. Ayrıca içinde amir olan kelimeler listesine ya da sonu amir ile biten kelimeler listesine göz atmak isteyebilirsiniz.

Karmaşık harflerden başında amir bulunan kelimeleri bulmak için Kelime Bulma Makinesi'ni kullanabilirsiniz.

Harf Sayısına Göre Kelimeler

11 Harfli Kelimeler

AMİRALBATTI

10 Harfli Kelimeler

AMİRSİZLİK

9 Harfli Kelimeler

AMİRALLİK

8 Harfli Kelimeler

AMİRİİTA

7 Harfli Kelimeler

AMİRANE, AMİRLİK, AMİRSİZ

6 Harfli Kelimeler

AMİRAL, AMİRCE

4 Harfli Kelimeler

AMİR

Bazı kelimelerin anlamları (Kaynak : TDK)

AMİRALBATTI

1. [isim] En az iki kişiyle oynanan, karelerden oluşan zemin üzerine yerleştirilmiş karşılıklı on geminin kuralara dayalı hamlelerle isabet ettirilmesine dayalı zekâ ve strateji oyunu
   • "Çalışma saati gelene kadar kimi bir köşede amiralbattı … oynar, kimi incelemede karşılaştığı sorunu arkadaşları arasında tartışır, kimi fıkra anlatır." (Erhan Bener)

AMİRSİZLİK

1. [isim] Amirsiz olma durumu

AMİRALLİK

1. [isim] Amiral olma durumu
2. Amiralin rütbesi
3. Amiralin görevi

AMİRİİTA

Kelime Kökeni: Arapça āmir + iʿṭā

1. [isim, eskimiş] Bakınız ita amiri

AMİRANE

Kelime Kökeni: Arapça āmir + Farsça -āne

1. [zarf] Bakınız amirce
   • "Ağır yürürdü ve gülümsemeksizin amirane konuşurdu." (Yahya Kemal Beyatlı)

AMİRSİZ

1. [sıfat] Amiri olmayan
   • "Efendisiz, kumandansız, amirsiz, emirsiz bir hayat istiyorum." (Ömer Seyfettin)

AMİRLİK

1. [isim] Amir olma durumu
   • "Sesinde hayat için didinenlerin amirliği vardı." (Halide Edip Adıvar)

AMİRCE

1. [zarf] Amire yakışır bir biçimde, amir gibi; amirane
   • "Ter sızan is karası kaşlarını avcunun içiyle silerek bu kez gerçekten amirce, kantarcının omzunu dürttü." (Orhan Kemal)

AMİRAL

Kelime Kökeni: Fransızca amiral

1. [isim, askerlik] Rütbesi general ile aynı olan deniz subayı
   • "Amiralin sözlerine inanmak lazım, boş konuşmaz." (Feridun Fazıl Tülbentçi)

AMİR

Kelime Kökeni: Arapça āmir

1. [isim] Bir işte emir verme yetkisi bulunan kimse
   • "Akıl öğrettiğim herif şimdi bana amir oldu." (Burhan Felek)
2. [sıfat] Buyuran
   • "Lakin tamam istasyona varırken son kati ve amir ses beni bulunduğum yere çivileyiverdi." (Reşat Ekrem Koçu)
3. [ticaret] Satıcı veya ihracatçının gönderdiği malların bedelini almak üzere gerekli belgeleri göstererek bankaya başvuran kimse