Ra ile biten 4 harfli kelimeler

Sonunda ra olan 4 harfli 38 kelime var. RA ile biten kelimeler listesini inceleyerek aradığınız kelimeleri bulabilirsiniz. Türkçe araştırmalarınızda, scrabble oyununda bu kelimeleri kullanabilirsiniz. Ayrıca içinde ra olan kelimeler listesine ya da başında ra olan kelimeler listesine göz atmak isteyebilirsiniz. Ayrıca şunu da deneyebilirsiniz, işlerinizi kolaylaştıracak bir kelime bulucu: Kelime bulma makinesi

Harf Sayısına Göre Kelimeler

Bazı kelimelerin anlamları (Kaynak : TDK)

SERA

Kelime Kökeni: İtalyanca serra

1. [isim] Sebze ve meyvelerin yetiştirildiği ve hava şartlarına karşı korunduğu cam ve naylonla kaplı yer; limonluk, ser (II), tavhane

SIRA

1. [isim] Yan yana, art arda olan şey, olay veya canlıların tümü; dizi, kol (I), saf (I)
   • "Dalış sırası gene gelinceye dek o koca süngerden başka bir konudan söz etmedi." (Halikarnas Balıkçısı)
   • "Şehir esnafı şekercisinden tutum da berberine kadar iki sıra durup kendisini alkışladılar." (Sait Faik Abasıyanık)
2. Bu biçimdeki şey, olay veya canlıların durumu
   • "Sırayı bozmayın."
3. Belirli bir düzene ve niteliğe göre dizilme durumu
   • "Boy sırası. Yaş sırası."
   • "Sıraya girmek. Sıraya dizilmek."
4. Bir şeye ayrılan, uygun görülen veya rastlayan zaman
   • "Bu sırada yan odadan sesler gelmeye başlamıştı." (İhsan Oktay Anar)
5. Tahtadan oturak
   • "Oturacak yerler tahta sıralardan olur." (Salâh Birsel)
6. Dershane, meclis vb. yerlerde kullanılan ve oturup yazı yazacak biçimde yapılan mobilya
7. Ardı, arkası, önü, peşi ve yanı kelimelerinden sonra gelerek tamlamalar kuran ve "ardından, arkasından, önünden, yanından, beraberinde" anlamlarında kullanılan bir söz
   • "Ardı sıra gelmek. Arkası sıra koşmak. Önü sıra gitmek. Yanı sıra yürümek."

ZİRA

Kelime Kökeni: Farsça zīrā

1. [bağlaç] Bakınız çünkü
   • "Yeter ki şu ikramiyeli çikolatalardan vazgeçiniz. Zira görüyorum ki merakınız günden güne artıyor." (Nâzım Hikmet)

AFRA

1. "Afra tafra" ikilemesinde kullanılır: kendini üstün gösterme, üstünlük taslayış

ABRA

Kelime Kökeni: Ermenice

1. [isim, ağızlardan] Bakınız dara
2. Bir değiş tokuşta üste verilen şey

CURA

1. [isim] İki, üç, dört, beş veya altı telli olabilen, alt teli “la”, üst teli “re” sesine ayarlanmış, mızrapla veya parmakla vurularak çalınan, bağlama ailesinin en küçük çalgısı
   • "Nurhak’taki köyden aşiretiyle birlikte Elbistan ve Kayseri’ye doğru yola çıkan Karacaoğlan, aşiret içinde cura çalmaz, koşma söylemez olur." (Nail Tan)
2. [ağızlardan] Doğan cinsinden küçük, yırtıcı ve bağırgan bir kuş
3. [sıfat, ağızlardan] Ufak tefek, gelişmemiş

İBRA

Kelime Kökeni: Arapça ibrāʾ

1. [isim, hukuk] Bakınız aklama

BORA

Kelime Kökeni: İtalyanca borea

1. [isim] Genellikle arkasından yağmur getiren sert rüzgâr; boğanak
   • "Boraların savurduğu karla siyah sakalı savrulup beyazlanırken bile şemsiye ve palto gibi şeyler kullanmazdı." (İbrahim Alâeddin Gövsa)

BURA

1. [isim] İçinde bulunulan, işaret edilen, kastedilen yakın bir yer veya çevresi; burası
   • "En solda yarım ay biçiminde soyunma odaları ve duşlar bulunurdu ve burayı erkek çocuklar kullanırdı." (Ayla Kutlu)

ÜCRA

1. [sıfat] Çok uçta, kenarda veya kıyıda köşede olan
   • "Oğlu savaşın birinde şehit düştü, iki kızı da evlenip ücra yerlere gittiler." (Halikarnas Balıkçısı)

ŞIRA

Kelime Kökeni: Farsça şīre

1. [isim] Henüz mayalanmamış üzüm suyu; şire
2. Bazı meyve ve sebzelerin özü; şire
   • "Elma şırası."
3. [argo] Süzülmüş afyon

BARA

1. [isim, fizik] Aynı gerilimdeki besleme hattı veya çıkışların toplandığı ve dağıtıldığı boru veya iletken çubuk veya lama

NARA

Kelime Kökeni: Arapça naʿre

1. [isim] Haykırma, bağırma
   • "Akıncıların naralarıyla savaş alanı çınladı."
2. Sarhoş veya külhanbeyi bağırması

OKRA

1. [isim, ağızlardan] Zayıf düşmüş hayvanların derilerinin altında yaşayan ve hastalanmalarına yol açan bir tür kurtçuk

KARA

Kelime Kökeni: Arapça ḳārra

1. [isim, jeoloji] Yeryüzünün denizle örtülü olmayan bölümü; toprak
   • "Kurbağa karada da soluk alır, suda da." (Nâzım Hikmet)

SARA

Kelime Kökeni: Arapça ṣarʿa

1. [isim, tıp] Zaman zaman kendini kaybederek olduğu yere düşme, vücutta şiddetli çırpınmalar ve ağız köpürmesi ile ortaya çıkan bir sinir hastalığı; tutarık, tutarak, tutarga, yilbik, epilepsi
   • "Nefesi kulunca, sıtmaya, havaleye, saraya, çarpıntıya birebirmiş." (Hüseyin Rahmi Gürpınar)

BİRA

Kelime Kökeni: İtalyanca birra

1. [isim] Arpa ile şerbetçi otunun mayalandırılmasıyla yapılan bir içki; arpa suyu
   • "Masadakilerin kimi rakı, kimi de bira içiyordu." (Ayşe Kulin)

TURA

1. [isim] Bakınız tuğra
2. Metal paranın resimli yüzü
3. Halat gibi örülmüş iplik çilesi
4. [ağızlardan] Bazı oyunlarda, vurmak için kullanılan düğümlenmiş mendil
5. [ağızlardan] Ucu düğümlenmiş bir mendil aracılığıyla yanan veya yanılanların ebe tarafından cezalandırıldığı bir tür çocuk oyunu

MERA

Kelime Kökeni: Arapça merʿā

1. [isim, coğrafya] Bakınız otlak
   • "Yağmurun altında çobanıyla beraber meraya çıktı, birdenbire şaşırdı." (Ömer Seyfettin)
2. Kullanılmayan boş arazi

ÇIRA

Kelime Kökeni: Farsça çerāġ

1. [isim] Çam vb. reçineli ağaçların yağlı ve çabuk yanmaya elverişli bölümü
2. Bu bölümden küçük küçük kesilerek hazırlanmış, tutuşturma ve aydınlatma işlerinde kullanılan parça
   • "Elinde güçlü bir çıra vardı, onu yüksekte tutarak yolculara yol gösteriyordu." (Nezihe Araz)