Ki

Kelime Kökeni: Farsça ki

  1. [bağlaç] Anlam bakımından birbirleriyle ilgili cümleleri birbirine bağlayan bir söz; kim (II)
  2. Özneyi, tümleci güçlendirerek cümlenin temel bölümüne bağlayan bir söz
    • "Siz ki beni tanırsınız, niçin böyle düşünüyorsunuz?"
  3. "Öyle, o kadar, o denli" vb.nden sonra, kullanıldığı cümleye güç katan bir söz
  4. İkinci cümledeki yargının birincideki hareketin yapılışı sırasında görülerek şaşıldığını bildiren bir söz
    • "Kapağı kaldırmış ki sandık bomboş. Bir de ağzıma aldım ki şeker gibi tadı var."
  5. Bazı kelimelerin sonuna bir ek gibi eklenerek birtakım zarflar, yeni bağlaçlar oluşturan bir söz: belki, çünkü, hâlbuki, mademki, sanki vb

  1. [edat] Bir cümlenin sonuna getirildiğinde şüphe veya pekiştirme anlatan bir söz
    • "Acaba gelmez mi ki? Bunu bana bırakırlar mı ki?"
    • "Öfkelerim, sevgilerim vardı benden önce / Ben arttırdım sürdürmedim mi ki?" (Necati Cumalı)
  2. Yakınma, kınama vb. duygular anlatmak için bir cümlenin sonuna getirilen bir söz
    • "Böyle de olmaz ki! Sana güvenilmez ki!"
    • "Hanım da böbürlenmekten dinleyemez ki!" (Sait Faik Abasıyanık)

Kelime Anlamı Kaynağı: Türk Dil Kurumu (TDK) Güncel Türkçe Sözlüğü

Şunlara da göz atmak isteyebilirsiniz:

Ki kelimesi baş harfi k son harfi i olan bir kelime. Başında k sonunda i olan kelimenin birinci harfi k, ikinci harfi i. Başı k sonu i olan 2 harfli kelime.

Daha kapsamlı sonuç için lütfen kelime bulma makinesini kullanın.