İçinde KEM geçen 7 harfli kelimeler

İçinde kem olan 7 harfli 16 kelime var. İçerisinde KEM bulunan kelimeler listesini scrabble oyununda ya da Türkçe araştırmalarınızda kullanabilirsiniz. Bir de başında kem olan kelimeler listesine ya da sonu kem ile biten kelimeler listesine göz atmak isteyebilirsiniz. Ayrıca şunu da deneyebilirsiniz, işlerinizi kolaylaştıracak bir kelime bulucu: Kelime bulma makinesi

Harf Sayısına Göre Kelimeler

Bazı kelimelerin anlamları (Kaynak : TDK)

İSKEMLE

Kelime Kökeni: Rumca

1. [isim] Arkalıksız sandalye
   • "İskemlelerin maroken minderlerinden kendime yatak yapıyordum." (Çetin Altan)
2. Üstüne sigara tablası, çiçek vazosu vb. konulan küçük masa

İŞKEMBE

Kelime Kökeni: Farsça şikenbe

1. [isim] Geviş getirenlerin ilk ve en büyük mide bölümü
2. Kasaplık hayvanlarda mideyi oluşturan bölümlerin bütünü; göden
   • "İşkembe ayıklamaktan, bulaşık yıkamaktan göz açamıyordum." (Orhan Kemal)
3. [teklifsiz konuşmada] Bakınız mide

KEMİKSİ

1. [sıfat] Kemiği andıran, kemiğe benzeyen, kemik gibi; kemiğimsi

KEMİRME

1. [isim] Kemirmek işi
   • "Toprak suyu, susuzluk bizleri kemirmede / Gitgide engin deniz bir çanağa girmede" (Faruk Nafiz Çamlıbel)

KEMERLİ

1. [sıfat] Üzerinde kemeri olan veya kemer takılmış olan
   • "Kumardan aldığı ilk parayla siyah satenden arkası kemerli iki adet iç yelek yaptırdı." (Lâtife Tekin)
2. Kemer biçiminde olan
   • "Orhan'ın kemerli kapıdan içeriye koşa koşa girdiğini görmedi." (Tarık Buğra)
3. [mecaz] Kavisli olan
   • "Kemerli burun."

KEMİRİŞ

1. [isim] Kemirmek işi

KEMİKLİ

1. [sıfat] Kemiği olan
   • "Zaten uzun boylu, iri kemikli olan Meryem, her geçen gün biraz daha kilo alıp irileşirken Musa yanlış programda yıkanmış el örgüsü kazak gibi çekivermişti." (Elif Şafak)
2. Kemikleri iyi gelişmiş
   • "Kemikli çocuk."
3. [mecaz] Çok zayıf, sıska
   • "Kuru, kemikli yüzü solgun, duruşu ciddi, kara gözleri kindardı." (Kerim Korcan)

KEMENÇE

Kelime Kökeni: Farsça kemānçe

1. [isim, müzik] Yayla çalınan, kemana benzer, üç teli olan küçük bir çalgı; kemançe
   • "Davul değişmiş, tef değişmiş, kemençe bambaşka bir çalgı olmuştu." (Tarık Buğra)

KEMAKAN

Kelime Kökeni: Arapça kemā + kāne

1. [zarf, eskimiş] Önceden olduğu gibi, eskisi gibi
   • "İstanbul ve diğer vilayetlerimiz kemakân idare edilsin." (Yahya Kemal Beyatlı)

KEMANÇE

Kelime Kökeni: Farsça kemānçe

1. [isim, müzik] Bakınız kemençe
   • "Ben zatınıza tulum şişirmesini öğreteyim, siz de bana kemançeyi öğretin." (Osman Cemal Kaygılı)

MAHKEME

Kelime Kökeni: Arapça maḥkeme

1. [isim, hukuk] Bir yargıçtan veya bazen savcı ve yargıçlardan oluşan bir kurulun, yargı görevini yerine getirdikleri yer; yargı yeri, yargıevi, mahkeme kapısı
   • "Mahkemenin elinde bu iddiaları yalanlayacak bir belge yoktu." (Tarık Buğra)
2. [ağızlardan] Bakınız yargılama
   • "Mahkeme tam yedi yıl sürdü."

HAKEMLİ

1. [sıfat] Hakemi olan

KEMANCI

1. [isim] Keman çalan kimse; gıygıycı, kemani
   • "Kemancı uzun saçlı, papyon kravatlı, zayıf yüzlü bir adamdı." (Necati Cumalı)
2. Keman yapan veya satan kimse

KEMERCİ

1. [isim] Kemer yapıp satan kimse
2. Giyim sanayisinde giysilerdeki kemer bölümünde yer alan köprüleri diken kimse

KEMİYET

Kelime Kökeni: Arapça kemmiyyet

1. [isim, eskimiş] Bakınız nicelik
   • "Onun koleksiyonculuğu, kemiyetteki kahramanlığı ise, boyuna keyfiyette arayıp asla bulamadığı kadını ne yapıp yapıp yakalayabilmek gayretinden." (Necip Fazıl Kısakürek)

ÇEKEMEZ

1. [isim] Kıskanç kimse