İçinde DÜ geçen 6 harfli kelimeler

İçinde dü olan 6 harfli 52 kelime var. İçerisinde DÜ bulunan kelimeler listesini scrabble oyununda ya da Türkçe araştırmalarınızda kullanabilirsiniz. Bir de başında dü olan kelimeler listesine ya da sonu dü ile biten kelimeler listesine göz atmak isteyebilirsiniz. Ayrıca şunu da deneyebilirsiniz, işlerinizi kolaylaştıracak bir kelime bulucu: Kelime bulma makinesi

Harf Sayısına Göre Kelimeler

Bazı kelimelerin anlamları (Kaynak : TDK)

DÜZİKO

Kelime Kökeni: Rumca

1. [isim] Bakınız düz rakı
   • "Kadeh kadeh düzikoyu yuvarlayarak..." (Hüseyin Rahmi Gürpınar)

DÜRTÜŞ

1. [isim] Dürtmek işi

DÜĞMÜK

1. [isim] Bakınız düğüm

DÜĞMEK

1. [-i, ağızlardan] Düğüm yapmak

DÜZGÜN

1. [sıfat] Doğru ve pürüzsüz; muntazam
   • "Ayşe çayı demlemiş, düzgün dilimlerle francala kesiyordu." (Cahit Uçuk)
2. Düzenli, kusursuz olan; biçimli, rabıtalı, muntazam
3. Hiçbir eksiği olmayan
   • "Belli ki hâlleri vakitleri çok düzgün değil." (Memduh Şevket Esendal)
4. [zarf] Kurala uygun olarak, kusursuz bir biçimde
   • "Düzgün konuşuyor."
5. [matematik] Kenar veya ayrıtları ile açıları birbirine eşit olan (biçim)
   • "Düzgün çok yüzlü."
6. [isim, eskimiş] Bakınız fondöten

DÜŞMAN

Kelime Kökeni: Farsça duşmān

1. [isim] Birinin kötülüğünü isteyen, ondan nefret eden, ona zarar vermeye çalışan kimse; yağı, hasım, husumetli, dost karşıtı
   • "Ben ki dans salonlarına, barlara düşman bir adamımdır." (Sait Faik Abasıyanık)
2. Birbirleriyle savaşan devletler ve bu devletlerin asker, sivil bütün uyrukları
   • "Biz toprağımızdan düşmanı atmaya mecburuz." (Ruşen Eşref Ünaydın)
3. Aralarında birbirleriyle çatışmaya varacak ölçüde anlaşmazlık olan taraflar
   • "Dostumuza güvenmeyelim de düşmanımıza mı güvenelim?" (Bedri Rahmi Eyüboğlu)
4. [sıfat] Bir şeyin yaşamasına, barınmasına engel olan (güç, tutum vb.)
5. [mecaz] Bir şeyi büyük ölçüde kullanıp tüketen kimse
   • "Ekmek düşmanı."
6. [mecaz] Bazı şeylerden nefret eden, tiksinen kimse
   • "İçki düşmanı."

DÜŞMEK

1. [-e] Yer çekiminin etkisiyle boşlukta, yukarıdan aşağıya inmek
   • "Havada uçan kuş, vurulmuş gibi birdenbire sokağa düşüyor." (Reşat Nuri Güntekin)
2. [-den] Durduğu, bulunduğu, tutunduğu yerden ayrılarak veya dayanağını, dengesini yitirerek yukarıdan aşağıya inmek
   • "Çocukken ağaçtan düşüp ayağım kırılmıştı da ağlayamamıştım." (Sait Faik Abasıyanık)
3. Yere devrilmek, yere serilmek; boylamak (I)
   • "Çocuk koşarken yere düştü."
4. Hava taşıtları kaza sonucu hızla yere inerek çarpmak
5. Vücuda bol gelen giysi aşağı kaymak
6. Kar, yağmur vb. yağmak
   • "Dağlara kar düştü."
7. Vurmak, değmek, rastlamak
   • "İnce uzun dallı badem ağaçlarının alaca gölgeleri sahile inen keçi yoluna düşüyordu." (Ömer Seyfettin)
8. [nesnesiz] Vakti gelmeden ölü doğmak
9. [-den] Atlanmak, aradan çıkmak, eksik kalmak
   • "Kitabın yeni baskısında buradan bir kelime düşmüş."
10. [nesnesiz] Bakınız eksilmek
    • "Gündelikleri yarı yarıya düşmüştü." (Necati Cumalı)
11. Aşırı ilgi veya sevgi göstermek
    • "Sen bu işin üstüne çok düştün."
12. Uğramak, kapılmak
    • "Kadınlar yeni baştan telaşa, heyecana, korkuya düştüler." (Aka Gündüz)
13. Yakışmak, uygun gelmek
    • "Bu resim buraya iyi düştü."
14. Yakışık almak
    • "Bize düşen, medeniyetin zorlamaları karşısında bir ayıklamayı başarabilmek olmalıdır." (İsmet Özel)
15. Ödevi veya yetkisi içinde bulunmak
    • "Bana arada bir bakkaldan tuz, limon almak düşüyor, o kadar." (Haldun Taner)
16. Bir yerde bulunmak
    • "Birlikte evden çıkmışlar, limanda iskelenin karşısına düşen kahveye doğru yürümüşlerdi." (Necati Cumalı)
17. Biriyle yaşama, çalışma, birlikte olma durumunda kalmak
    • "O asker, gittiğimiz yerde bir aralık benim bölüğüme düşmüştü." (Reşat Nuri Güntekin)
18. Bir bölüşme sonunda payına ayrılmak
    • "Mirastan ona bu ev düştü."
19. Kötü bir sebeple istenmeden bir yerde bulunmak
    • "Bu yaşta mahkemelere düşmek..." (Sait Faik Abasıyanık)
20. [nesnesiz] İşbaşından uzaklaşmak
    • "Kabine düştü."
21. [nesnesiz] Hızı, gücü, değeri azalmak
    • "Arabanın hızı düştü. Paranın değeri düştü."
22. [nesnesiz] Isı, basınç, ateş vb. eksilmek, azalmak
    • "İki gün içinde ateş düştü; ağrılar, sızılar hafifledi." (Reşat Nuri Güntekin)
23. [nesnesiz] Düşkün, fakir vb. duruma gelmek
    • "Babam balıkçı amma vaktiyle zenginmiş efendim. Sonradan düşmüş." (Reşat Nuri Güntekin)
24. Bir yere ansızın gelmek, damlamak, tesadüfen gelmek
    • "Bir rastlantı sonucu aralarına düşmüştüm." (Haldun Taner)
25. Belirli zamana rastlamak
    • "Babasının Sütlüce'de yeni bir ev alması bu tarihlere düşer." (Memduh Şevket Esendal)
26. [nesnesiz] Fırsat çıkmak
    • "Bir kelepir düştü."
27. [nesnesiz] Olmak, olumsuz bir duruma girmek
    • "Yorgun düşmek. Zayıf düşmek. Şehit düşmek. Esir düşmek."
28. [nesnesiz] Savaşta savunulmaz duruma gelerek teslim olmak
    • "Medine'nin düştüğünü söylemek istedim." (Falih Rıfkı Atay)
29. Bazı deyimlerde "yürümek, birlikte gelmek" anlamlarında kullanılan bir fiil
    • "Önüne, peşine, arkasına düşmek."
30. [nesnesiz] Kötü yola girmek
    • "Düşmüş kadınları bu dönemin yazarlarının yücelterek duygudaşlıkla çizdiklerini görüyoruz." (Metin And)
31. Alışmak, müptela olmak
32. [teknik] Telefon, sanal ağ vb. alanlarda bağlantı kurmak

ÖDÜNLÜ

1. [sıfat] Ödün niteliğinde olan, ödün vererek yapılan; ivazlı
2. Ödün veren (kimse)

BORDÜR

Kelime Kökeni: Fransızca bordure

1. [isim] Kaldırımların kenarlarında bulunan taşlar; kenar taşı
2. Genellikle giyim kuşam malzemesindeki kenar süsü
3. Cilt kapağındaki kalın çizgiler
4. Banyo, tuvalet, mutfak vb. ıslak zeminlerde duvar döşemeleri arasına konan motifli bir fayans türü

DÜMBÜK

1. [isim] Bakınız pezevenk

İÇGÜDÜ

1. [isim, ruh bilimi] Bir canlı türünün bütün bireylerinde akıl ve düşünceden bağımsız olarak doğuştan gelen bilinçsiz her türlü hareket ve davranış; insiyak, sevkitabii
   • "Bir çeşit içgüdüyle fincanı alıyor tepsiden ve hemen dudaklarına götürüyor." (Erhan Bener)
2. [hayvan bilimi] Organizmayı o türe özgü olan bir amaca ulaşmaya sürükleyen davranış eğilimi

DÜŞLEM

1. [isim] Düş yoluyla beliren görüntü
   • "Öykümde, düşlemi uç noktasına vardırıp bir öykü kişisinden söz etmiştim." (Selim İleri)

DÜLGER

Kelime Kökeni: Farsça durūger

1. [isim] Yapıların kaba ağaç işlerini yapan kimse
   • "Rumeli Hisarı'nda Fatih Sultan Mehmet'in duvarcı ve dülgerleri, Bizans üzerine açılacak büyük savaşın namlı hisarını ya bugün yükseltecek ya yarın." (Attilâ İlhan)

DÜZLÜK

1. [isim] Düz olma durumu
2. Bakınız alan
   • "Derenin önündeki düzlükten birdenbire bir ses duydum, durdum." (Halide Edip Adıvar)
3. [coğrafya] Deniz yüzeyine göre değişik yüksekliklerde olan az eğimli yer

DÜZİNE

Kelime Kökeni: İtalyanca dozzina

1. [isim] Aynı cinsten on iki parçanın oluşturduğu takım
2. [sıfat, mecaz] Çok miktarda olan
   • "Bundan sonra en kibar adamların bile düzineyle çocuklarını taşımalarına onların gürültüsü, cıvıltısı arasında yaşamalarına şaşmadım." (Halide Edip Adıvar)

DÜZLEM

1. [sıfat] Üzerinde girinti ve çıkıntı olmayan
2. [isim, matematik] Üzerine, kesişen iki doğrunun her noktasının dokunması gereken yüzey; müstevi
3. [isim, mecaz] Bakınız ortam
   • "Böyle bir anlaşma var, hem ulusal hem uluslararası düzlemde sessiz bir anlaşma." (Tahsin Yücel)

DÜRMEK

1. [-i] Bir şeyi kıvırıp silindir biçiminde kendi üzerine sarmak
   • "Kâğıdı dürmek. Halıyı dürmek."
2. Bir şeyi üst üste katlamak

DÜŞKÜN

1. [sıfat] Bir şeye kendini aşırı vermiş olan, çok bağlı; tutkun
   • "Onlar kadar birbirine düşkün, birbirine uymuş bir çift daha ömrümde görmedim desem yeri vardır." (Halide Edip Adıvar)
2. Meraklı olan
   • "İnsan ise memnu olan şeye düşkündür." (Burhan Felek)
3. Geçim sıkıntısına düşmüş
   • "Eski arkadaşının düşkün bulunduğu hâlinden anlaşılıyordu." (Refik Halit Karay)
4. Yoksulluk sebebiyle mutluluk ve refahını yitirmiş
   • "Zavallı, arabasını satmış, düşkün bir hâldeydi." (Yahya Kemal Beyatlı)
5. Yaşlılık, hastalık vb. sebeplerle çalışma gücünü yitirmiş
   • "Artık şimdi öyle düşkün bir babayım ki / Yüreğim hun, sayhalarım boğuk boğuktur" (Enis Behiç Koryürek)
6. [mecaz] Değer ve onurunu yitirmiş
7. [mecaz] Yasalara ve ahlak kurallarına aykırı işler yapan (kimse)
   • "Emniyet memurları Beyoğlu'nun çalgılı bahçelerinden yüz yirmi düşkün kız derleyip toplamış." (Yusuf Ziya Ortaç)

DÜZİÇİ

1. [isim] Osmaniye iline bağlı ilçelerden biri

DÜKKAN

Kelime Kökeni: Arapça dukkān

1. [isim] Esnafın perakende satış yaptığı, küçük zanaat sahiplerinin çalıştıkları yer; işletme, iş yeri
2. [mecaz] Görevli olarak çalışılan yer
   • "Bir gece oyuncular dükkânı, tezgâhı toplayıp kasabadan defoldular." (Reşat Nuri Güntekin)
3. [argo] Bakınız kumarhane